تبلیغات اینترنتیclose
مي‌رود شاعري ميان دو سنگ، تا كمي (مریم جعفری آذرمانی)
پیچک (مریم جعفری آذرمانی)
شعر و ادب پارسی




امتياز : | نظر شما : | لينك ثابت



نوشته شده در تاريخ دوشنبه 10 خرداد 1395 توسط سیدمجتبی محمدی


مي‌رود شاعري ميان دو سنگ، تا كمي گم كند صدايش را

 *

مي‌رود شاعري ميان دو سنگ، تا كمي گم كند صدايش را
دوربين مي‌دود به دنبالش، می‌بُرد خطِّ لحظه‌هايش را

لحظه‌هايش فقط همين لحظه‌ست دوربين كار آخرش را كرد
چه كنم با روايتي كه شكست كه قلم كرد ردّ پايش را

شاعرِ توي عكس يك مرد است جنس من ديگري‌ست در عكسم
در صدايم زني‌ست خارجِ عكس كه گلويم گرفته نايش را

سنگ‌ها از سرم بزرگ‌ترند كوه هرگز نمي‌شوم ديگر
سخت در فكر سنگ سوّمي‌ام، شعر، گم كرده است جايش را

نكند سنگ‌ها به هم بخورند نكند شعر را بسوزانند
خسته‌ام از جهانِ خاكستر، زود آتش بزن هوايش را

حركتِ سنگ‌ها خطرناك است شاعري توي عكس مي‌ميرد
نكند در روايتي ديگر، بد تلفظ كند هجايش را

اگر از اين به بعد بنويسم غزل از كادر مي‌زند بيرون
غزل و عكس، مستطيلِ منند خط بكش روي هر دو تايش را

 


مریم جعفری آذرمانی 

 



امتياز : 0| نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت

موضوع : اشعار مریم جعفری آذرمانی -3, | بازديد : 93